بیوگرافی سالم سدید؛ روانشناس، مربی توسعه فردی و بنیانگذار برسنگ

سدید در دوران تحصیل، تمرکز ویژه‌ای روی یادگیری اصول گویندگی و سخنرانی داشت؛ مهارتی که تمرین و ارتقای آن را در طول زمان تحصیل و حتی پس از آن، هیچ‌وقت متوقف نکرد.

او اگرچه مصروف تحصیل در رشته روان‌شناسی بود، اما به طور هم‌زمان دانش و مهارت‌های رسانه‌ای خود را نیز تقویت می‌کرد.

با این حال، سدید تا پایان دوران دانشگاه نخواست به صورت عملی وارد کار در رسانه‌ها شود تا بتواند بیشترین تمرکز خود را روی درس، مطالعات تخصصی و تمرینات فردی‌اش حفظ کند.

سدید فعالیت‌های رسانه‌ای خود را با اجرای یک برنامه زنده رادیویی آغاز کرد و در کنار آن، به خوانش خبرهای رادیو نیز پرداخت. به دنبال آن، با ورود به یک تلویزیون جهانی، کار خود را در حوزه تصویر با اجرای خبر، گردانندگی میزگردها، مصاحبه‌های تخصصی و اجرای برنامه‌های روان‌شناسی توسعه داد.

او به مدت ۸ سال به عنوان گوینده خبر و مجری برنامه‌های زنده و ضبط‌شدهٔ روان‌شناسی در این تلویزیون جهانی فعالیت کرد. سدید سپس اجرای خبر را کنار گذاشت و فعالیت خود را در یک رسانه مجهزتر و پربیننده‌تر، با تمرکز اختصاصی بر برنامه‌های توسعه فردی ادامه داد.

او در مجموع، بیش از ده سال است که در رسانه‌ها فعالیت مستمر دارد. سدید در این مدت، ده‌ها هزار بسته خبری را اجرا کرده، صدها برنامه زنده و ضبط‌شده در حوزه روان‌شناسی داشته و همچنین بیش از ۵۰ سمینار علمی او از طریق رسانه‌های مختلف به نشر رسیده است.

سدید پیش از آن‌که به فکر پایه‌گذاری شرکت خود باشد، در تلاش برای تأسیس یک انجمن بود. در آن زمان، او با گروهی از فعالان مدنی و فرهنگی ولایت فراه نشستی کوچک و خودمانی برگزار کرد تا نهادی را در راستای رشد و توسعه فردی ایجاد کند.

او اگرچه پیش از آن تجربه فعالیت در انجمن‌های روان‌شناسی را داشت و می‌دانست که اکثر آن‌ها در افغانستان در تحقق اهداف خود چندان موفق نبوده‌اند، اما باز هم امیدوار بود که بتواند با مدیریتی متفاوت، از تکرار این ناکامی جلوگیری کند.

اما در جریان نشست‌ها و بررسی‌ها، با آن‌که اساسنامه انجمن نیز آماده شده بود، متوجه شد که با چنین نهادی نمی‌تواند به اهداف بزرگی که در ذهن دارد برسد. بنابراین، در نهایت به این نتیجه رسید که به جای تأسیس انجمن، یک شرکت مستقل و تخصصی را برای توسعه فردی و سازمانی پایه‌گذاری کند.

همین بود که به دنبال آن، «مرکز خدمات مشورتی روان‌شناسی سالم سدید» را پایه‌گذاری کرد. تأسیس این مرکز با دو سال پایانی دوران جمهوریت هم‌زمان بود؛ روزگاری که جنگ در افغانستان تا مرز شهرها رسیده بود و فضا برای رشد فعالیت‌ها و کسب‌وکارها به‌شدت شکننده به نظر می‌رسید.

او از طریق این مرکز، تا پایان دوران جمهوریت به ارائه خدمات مشاوره، توسعه فردی و آموزش فن بیان و سخنرانی ادامه داد. در آن وضعیت بحرانی و جنگی، هزاران نفر توانستند از خدمات این مجموعه مستفید شوند و راهی برای حفظ سلامت روان و رشد خود بیابند.

سدید هم‌زمان با ارائه خدمات مشاوره‌ای و توسعه‌ای، کار روی طرح‌ها و پروژه‌های بزرگ ملی را با هدف کاهش اثرات روانی جنگ و بحران کرونا آغاز کرد. این طرح‌های راهبردی، با آن‌که در حضور مقامات وقت ارائه شد و قناعت کامل آن‌ها را به همراه داشت، اما به دلیل شدت گرفتن جنگ، چالش‌های اداری، فساد و برخی موانع دیگر، نتوانست بودجه مورد نیاز برای تطبیق و اجرا را جذب کند.

پس از آن، سدید با انتشار نامه‌های سرگشاده در فضای مجازی، به انتقاد تند از عملکرد مقامات وقت پرداخت. این اقدام اما برای او بدون هزینه نبود و با تهدید به اخراج از وظیفه و حتی تهدید به مرگ مواجه شد. در آن زمان، او در کنار فعالیت به عنوان روان‌شناس در شفاخانه، یک فعال رسانه‌ای پویا و چهره‌ای مطرح و شناخته‌شده در منطقه خود محسوب می‌شد.

سدید وقتی نتوانست بودجه لازم را برای تطبیق طرح‌های بزرگ خود جذب کند، متوقف نشد و تلاش کرد با استفاده از امکانات و فرصت‌های موجود، بخشی از این اهداف را عملی کند. او در کنار برنامه‌های ضبط‌شده، یک برنامه زنده تلویزیونی را به راه انداخت که در آن به مردم برای مدیریت و کاهش اثرات روانی کرونا کمک می‌کرد. هم‌زمان، او روزانه کمپین‌های مختلفی را در مراکز آموزشی و صحی به همین منظور برگزار می‌کرد.

آخرین تلاش سدید برای جذب بودجه و راه‌اندازی کمپین‌های کاهش اثرات روانی جنگ، دقیقاً یک هفته پیش از سقوط ولایت فراه رقم خورد. در آن روزهای بحرانی، والی وقت فراه به او گفت که مخالفان حکومت از او خواسته‌اند ولایت را تسلیم آنان کند؛ به همین دلیل از سدید خواست تا طرح راهبردی خود را به معاون او ارائه دهد.

سدید سپس طرح کاهش اثرات روانی جنگ را در نشستی با حضور معاون والی، رئیس صحت عامه، فعالان مدنی و شماری از متخصصان عقلی و عصبی ارائه کرد. در پایان این جلسه، معاون والی از رئیس صحت عامه خواست تا طرح را به صورت دقیق بررسی کرده و به مرکز بفرستد تا زمینه جذب بودجه لازم برای تطبیق و اجرای آن فراهم شود.

اما پیش از آن‌که طرح به مرکز برسد، حکومت سقوط کرد و دیگر فرصتی برای تطبیق این پروژه‌های کلان باقی نماند.

با این حال، سدید هدف خود را رها نکرد. تنها دغدغه او در آن روزهای سخت، پیشگیری از آسیب‌های روانی جنگ بود تا حداقل مانع رشد و توسعه فردی جوانان نشود. او از هر دریچه و امکانِ ممکنی برای تحقق این مأموریت استفاده کرد که چاپ رمان «مرد ناامید» نیز در همین راستا بود؛ رمانی انگیزشی و روان‌شناختی که در آن، شخصیتی از شدت مشکلات به آخر خط رسیده و قصد خودکشی دارد، اما با شناخت توانایی‌های پنهان وجودش و به کمک دانشمندان یک دهکده مخفی، هم مسیر زندگی خود و هم سرنوشت کشورش را تغییر می‌دهد.

سدید در آن دوران، یک کمپین جمع‌آوری پول به راه انداخت تا یک سالن معیاری برای سخنرانی تأسیس کند. با آنکه او یک رسانه در اختیار داشت، اما هم‌زمان می‌خواست سمینارها و کنفرانس‌ها را به صورت حضوری و زنده نیز برگزار کند. او توانست هزینه مورد نیاز را از این طریق جمع‌آوری کرده و سالن سخنرانی مورد نظر را بسازد؛ اما این تالار نیز با سقوط حکومت به انبار تبدیل شد و هرگز مورد استفاده قرار نگرفت.

قرار بود در این سالن، به صورت هفتگی کنفرانس‌ها و سخنرانی‌های توسعه فردی به طور کاملاً رایگان برای عموم مردم برگزار شود؛ اما با آن‌که پروژه به مرحله بهره‌برداری رسیده بود، رویداد بزرگ تاریخی بر آن سایه انداخت. ساخت این سالن از آن جهت حیاتی بود که او می‌خواست آن را به بزرگ‌ترین پایگاه برای کاهش اثرات روانی جنگ و ارتقای توسعه فردی در منطقه تبدیل کند.

پس از سقوط حکومت، سدید در حدود یک سال دوران مهاجرت را تجربه کرد. او در این مدت متوجه شد که مهاجران افغان به‌شدت درگیر مشکلاتی چون اعتیاد، بی‌عدالتی و بحران هویت شده‌اند؛ بنابراین تصمیم گرفت برنامه‌های روان‌شناسی و توسعه فردی خود را برای آن‌ها برگزار کند. او در همین راستا، در پی ساخت و آماده‌سازی یک کانون تخصصی برای برگزاری کنفرانس‌ها و سمینارهای توسعه فردی برآمد.

سدید با اهدا کردن رمان «مرد ناامید» به مسئول اداره اتباع کشور میزبان، تلاش کرد تا اعتماد آن‌ها را جلب کرده و زمینه‌ را برای آغاز فعالیت‌هایش هموار سازد. او همچنان دو تا سه نشست با دفتر سازمان ملل برگزار کرد تا بتواند بستری برای ایفای نقش پررنگ‌تر در آن کشور پیدا کند.

اما با باز شدن کوچک‌ترین دریچه امید برای بازگشت به وطن، او تلاش‌های خود در کشور میزبان را پایان داد و با انگیزه خدمت به مردمش، دوباره به افغانستان بازگشت.

سدید پس از نزدیک به یک سال دوری، دوباره به وطن بازگشت و این بار در ولایت هرات ساکن شد. او در این مرحله، نه وظایف سابق خود را داشت و نه فعالیت‌های گذشته‌اش برقرار بود؛ در واقع همه‌چیز را از دست داده بود.

او با ورود به هرات، در کنار آغاز کار مشاوره و روان‌درمانی در یک شفاخانه خصوصی، فعالیت‌های رسانه‌ای خود را نیز دوباره از سر گرفت.

کار رسانه‌ای او در این دوره شامل مدیریت رسانه، اجرای خبر، گردانندگی برنامه‌های انگیزشی و موفقیت و همچنین سخنرانی بود. او دو سال به همین روال ادامه داد تا این‌که با کسب تجربیات جدید، دوباره به فکر راه‌اندازی و پایه‌گذاری کسب‌وکار مستقل خود افتاد.

سدید در کنار فعالیت‌های دیگر خود، تحقیقاتش را در حوزه توسعه فردی و سازمانی سرعت بخشید و به مدت سه سال، مطالعات خود را به صورت متمرکز در این بخش ادامه داد.

او برای انسجام و نظم بخشیدن به این دانش، کار روی یک الگوی اختصاصی به نام «مدل مثلثی توسعه فردی و سازمانی برسنگ» را آغاز کرد.

این مدل کاربردی که شامل سه ضلع «دانش، مهارت و شخصیت» می‌شود، مبنای اصلی خدماتی است که او در زمینه رشد فردی و سازمانی ارائه می‌کند.

او هم‌اکنون با برند «برسنگ»، ده‌ها پروژه توسعه فردی و سازمانی را در دست اجرا دارد و تلاش می‌کند تا در مقیاس بزرگ‌تر، پروژه‌های کلانی را در سراسر افغانستان به مرحله اجرا برساند.